ต้นลำพู

ชื่อพื้นเมือง / อื่นๆ : กระดังงาป่า (กาญจนบุรี) กาปลอง (ชอง-จันทบุรี) กาลา คอเหนียง (เชียงใหม่) ขาเขียด (ชุมพร) ลำพูขี้แมว (ระนอง) ลำพูควน (ปัตตานี) ลำแพน (ตรัง) ลำแพนเขา (พังงา) สะบันงาช้าง (แพร่)

ชื่อสามัญ : Mangrove Apple, Cork Tree, Lampoo Tree

ชื่อวิทยาศาสตร์: Sonneratia caseolaris (L.) Engl.

ชื่อวงศ์: Lythraceae (เดิมจัดใน Sonneratiaceae)

ลักษณะทางพฤกษศาสตร์ :

ไม้ยืนต้นในป่าชายเลน ขนาดกลางถึงใหญ่ สูงได้ถึง 15 - 20 เมตร

เรือนยอดแผ่กว้าง เปลือกต้นสีเทาเข้มหรือเทาน้ำตาล ผิวเรียบหรือแตกเป็นร่อง

มีรากค้ำยันและรากหายใจ (รากโผล่เหนือดิน) ช่วยยึดเกาะดินในพื้นที่ชุ่มน้ำ

ใบเดี่ยว เรียงตรงข้าม รูปไข่กลับ ขอบเรียบ สีเขียวอ่อน

ดอกใหญ่ สีแดงอมชมพูหรือแดงเข้ม ออกตามปลายกิ่ง

ผลกลม มีเนื้อฉ่ำน้ำ เปลือกสีเขียว เนื้อในอมเปรี้ยวฝาดเล็กน้อย



เจริญเติบโตในพื้นที่น้ำกร่อยหรือป่าชายเลน

ดอกสวยงาม มีความเด่นในระบบนิเวศ

ผลกินได้ นิยมนำมาทำยำ ลาบ หรือน้ำพริก

เป็นไม้ที่มีบทบาทสำคัญในการรักษาแนวชายฝั่งทะเลจากการพังทลาย

เป็นแหล่งอาหารและที่อยู่อาศัยของสัตว์น้ำ

ปลูกเพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศชายเลน

ใช้ปลูกในโครงการอนุรักษ์ชายฝั่งหรือศูนย์เรียนรู้ธรรมชาติ

ผลสามารถใช้ทำอาหารพื้นบ้าน

ดอกลำพูเป็นอาหารของ หิ่งห้อย จึงมักพบหิ่งห้อยรวมกลุ่มตามต้นลำพู